cvz

Technika zaopatrzeniowa

dagmara sobiesiak — Fri, 30 Apr 2010 18:45:41 +0000

Zabezpieczenia techniczne mogą mieć różny charakter pomocy, a mianowicie, można wyodrębnić trzy techniki zabezpieczenia społecznego: ubezpieczeniową, zaopatrzeniową i opiekuńczą. Technika ubezpieczeniowa – świadczenia mają charakter roszczeniowy. Do nabycia uprawnień wymagane jest opłacanie składek, składki te są źródłem pokrycia wydatków na świadczenia. Wysokość i warunki przyznawania świadczeń są określane ustawowo, zaś same świadczenia różnią się w zależności od wysokości składek. Technika zaopatrzeniowa – ma, podobnie jak ubezpieczeniowa, charakter roszczeniowy, przy czym prawo do świadczeń wynika wyłącznie z woli ustawodawcy, nie jest natomiast związane z opłacaniem składek. Świadczenia finansowane są z funduszy publicznych (podatków). Wysokość i warunki przyznawania świadczeń są określone ustawowo na podstawie kryteriów. Wymiar świadczeń jest najczęściej jednolity w ramach jednej grupy i jest on ustalany na poziomie zapewniającym wszystkim członkom tej grupy zaspokojenie potrzeb na co najmniej minimalnym poziomie. Technika opiekuńcza – świadczenia udzielane na podstawie tej techniki mają charakter uznaniowy. Są one przyznawane indywidualnie, po uprzednim zbadaniu warunków życiowych danej osoby i stosownie do jej potrzeb. Źródłem

Zachowania ryzykowne

dagmara sobiesiak — Tue, 23 Mar 2010 22:44:46 +0000

Dział Profilaktyki kształtuje politykę w zakresie ograniczenia powstawania i wzrostu popytu na środki odurzające. Przedmiotem tej polityki jest całe społeczeństwo, jednakże szczególna uwaga kierowana jest na ludzi młodych, którzy w okresie dorastania mają tendencję do podejmowania zachowań ryzykownych.
Zachowaniami ryzykownymi określa się różne działania niosące niebezpieczeństwo negatywnych konsekwencji zarówno dla zdrowia fizycznego i psychicznego jednostki, jak i dla jej otoczenia społecznego. Zainteresowanie Biura skupia się na ograniczaniu używania przez młodzież środków psycho-aktywnych takich jak narkotyki, substancje wziewne czy leki.
Życie pokazuje jednak, że ryzykowne zachowania nigdy nie są odosobnione. Nastolatki sięgające po narkotyki przejawiają często wczesną aktywność seksualną, palą tytoń, piją alkohol lub też miewają tendencję do agresji i używania przemocy.
Dlatego też Biuro we współpracy z organizacjami pozarządowymi, władzami lokalnymi i szkołami dąży do skoordynowania działań nakierowanych na redukcję czynników ryzyka przy jednoczesnym wzmocnieniu czynników chroniących młodych ludzi przed różnymi niebezpiecznymi zachowaniami.

Przede wszystkim trzeba przejrzeć dokumenty placówki, jest to model prawie idealny, całkowicie oderwany od rzeczywistości, ale można utworzyć taki model właściwie w oparciu o postulaty zawarte w dokumentach placówki. Jest to model postulowany z punktu widzenia urzędniczego. Dawniej statuty były opracowywane odgórnie (w szczególności placówki opiekuńczo – wychowawcze), obecnie każda placówka może sama opracowywać swój statut, jest to zawarte w przepisach z 1993 roku, jednakże wszystkie statuty są oparte na statucie „centralnym”. Przepisy zawarte w tych statutach w modelu postulowanym są nierzeczywiste i nierealne, odstają od rzeczywistości wychowawczej
Bibliografia:

Otton Lipkowski „Pedagogika resocjalizacyjna”
Maria Grzegorzewska „Pedagog w służbie dzieci niepełnosprawnych”
Czesław Czapów,Stanisław Jedlewski „Pedagogika resocjalizacyjna”
Czesław Czapów „Wychowanie resocjalizujące”
Marek Konopczyński „Twórcza resocjalizacja”
Józef Sowa „Pedagogika specjalna”
Marian Lipka „Zjawiska patologii społecznej wśród młodzieży”
Internet „Dzieci i przemoc w mediach”

Negatywne konsekwencje psychologiczne odrzucenia

dagmara sobiesiak — Thu, 18 Mar 2010 09:31:24 +0000

To, jak wielki wpływ na rozwój dzieci wywiera odrzucanie ich lub pomijanie przez grupę społeczną, zależy w pewnym stopniu od tego, jak ważna jest dla nich aprobata i akceptacja społeczna. Na przykład różne potrzeby mają samotnicy dobrowolni i niedobrowolni – pierwsi mniejsze niż drudzy.
Negatywne konsekwencje psychologiczne odrzucenia lub ignorowania przez rówieśników.
Dzieci źle przystosowane:
- są samotne, ponieważ ich potrzeby społeczne nie są zaspokojone
- są nieszczęśliwe i niepewne
- wytwarzają niekorzystne pojęcie własnego „ja”, które może prowadzić do zaburzeń osobowości
- są pozbawione możności nabywania doświadczeń niezbędnych w procesie socjalizacji
- mają poczucie krzywdy, ponieważ są pozbawione przyjemności, jakich zaznają ich rówieśnicy
- czasami próbują siłą wejść do grupy, a to powiększa odsuwanie się grupy od nich i dalsze ograniczanie możności nabywania umiejętności społecznych
- żyją w stanie niepewności co do tego, jakie są reakcje społeczne w stosunku do nich, a to z kolei powoduje, że są lękliwe, nieśmiałe i nadwrażliwe
- często dostosowują się w sposób niewolniczy, w nadziei, że to wzmocni ich akceptację społeczną

Przyczyny niedostosowania.
Do najważniejszych czynników, jakie złożyły się na obecną sytuację Krystiana, należą: wychowanie w otoczeniu dorosłych, brak rodzeństwa, zmiana otoczenia w trakcie roku szkolnego, konieczność szybkiego dostosowania się do nowych warunków.
Ten młody człowiek został wychowany w atmosferze dorosłych osób. Kontakt z rówieśnikami ograniczony był do minimum, ale jednak był.

Rodzice zauważyli problem

dagmara sobiesiak — Thu, 18 Mar 2010 09:10:01 +0000

Pogorszenie w nauce jest banalizowane. Dorośli, zwracają tylko chłopcu uwagę, że jest leniwy. Krystian od pewnego czasu zaczął się zamykać w pokoju, nie zważa na wołania rodziców. Na pytania odpowiada zdawkowo „nie wiem”, „nic”. Chłopiec cały dzień spędza przy komputerze. Bardzo się interesuje sprawami techniki, zagadnieniami komputeryzacji. Zauważa się tutaj, znamienne zastąpienie kontaktu z rówieśnikami – kontaktem z komputerem. Rodzice zauważyli problem w momencie, kiedy ich syn zaczął wybuchać złością, przejawami złych emocji, nawet wybiegał płacząc z pokoju. Takie sytuacje miały miejsce podczas namawiania Krystiana do wyjścia na podwórko czy podczas wyrażania pretensji o jego nieustanną pracę z komputerem.
Nieśmiałość w wieku lat 14 nie powinna mieć takiego nasilenia jak w omawianym przypadku, „spada” ona raczej do zera. Kulminacyjny moment tego stanu przypada u chłopców na 12 rok. U Krystiana ma on bardzo silny wyraz, co uniemożliwia mu dobre funkcjonowanie, nie tylko w grupie, ale w ogóle.
Omawiany chłopiec stał się osobą antyspołeczną. Wie, czego grupa od niego oczekuje, lecz na skutek swych antagonistycznych postaw w stosunku do innych ludzi ignoruje, lekceważy panujące zwyczaje. W rezultacie stał się osobą izolowaną. Nie ma przyjaciół wśród rówieśników.
Rozróżnia się dwa rodzaje izolowanych: 1) dobrowolnie samotnych, którzy odsuwają się od grupy, ponieważ nie interesują ich jej członkowie lub działalność; 2) samotnych nie z własnej woli (do których należy omawiany chłopiec), odrzuconych przez grupę, chociaż chcieliby się z nią identyfikować. „Subiektywnie” dzieci samotne nie z własnej woli mogą myśleć, że grupa ich nie chce i same się od niej odseparowują. „Obiektywnie” natomiast są one rzeczywiście odrzucane przez grupę.

Jest wrażliwym chłopcem

dagmara sobiesiak — Thu, 18 Mar 2010 09:03:05 +0000

Krystian S. ma 14 lat. Wyglądem zewnętrznym nie różni się od rówieśników. Jest przeciętnego wzrostu, ma drobne problemy z trądzikiem młodzieńczym. Jest wrażliwym chłopcem, raczej cichym i nieśmiałym. Nie ma rodzeństwa. Najczęściej przebywa w otoczeniu dorosłych ludzi, przeważnie rodziny. Dobry kontakt ma z 27 kuzynem, nie mieszkającym jednak w tej samej miejscowości. Krystian od 6 miesięcy mieszka w mieście wojewódzkim. Jego ojciec otrzymał propozycję pracy i dlatego wraz rodziną, przeprowadzili się. Przedtem mieszkali w małym miasteczku. Nadmienię, że rodzice mają wykształcenie wyższe i pracują w swoich profesjach.
Na osiedlu, gdzie mieszkają jest wielu rówieśników Krystiana, jednak on nie kontaktuje się z nimi.

Opis niedostosowania.
Krystian w szkole nazywany jest „nowym”. Nie umie sobie z tym poradzić. Ma wrażenie, że nikt go nie lubi. Nie uśmiecha się, nie zabiera głosu na lekcjach. Na przerwach stoi przy ścianie, na uboczu. Jego samoocena jest bardzo zaniżona, ma on poczucie, że jest inny od grupy.
Osoby z negatywną samooceną funkcjonują źle. Przede wszystkim nie wykorzystują szans na osiągnięcie sukcesu tam, gdzie mają ku temu predyspozycje. Niska samoocena podpowiada im bowiem, że lepiej takich prób nawet nie podejmować. Poza tym często generalizują konsekwencje porażki na wszelkie aspekty swego funkcjonowania i nie uruchamiają mechanizmu autoafirmacji. Co gorsza, stosują także inne destruktywne techniki radzenia sobie z zagrożeniem. Aby obronić i tak już relatywnie niską samoocenę, usiłują nieźle wypaść w porównaniu do innych osób. Żeby to osiągnąć, uciekają się do oczerniania ich i przypisywania im różnych negatywnych atrybutów. Starają się też wytłumaczyć sobie swoje porażki wrogością zewnętrznego świata społecznego, demonstrując negatywne postawy wobec innych ludzi i zamykając się przed nimi.
Klasa nie interesuje się nim, jest od dla niej małowartościowy, ponieważ nic „nie wnosi” do zespołu. Chłopiec nie bierze udziału w imprezach klasowych, szkolnych – symuluje chorobę, rodzice piszą mu usprawiedliwienia, nie domyślając się przyczyn złego

dojrzewanie intelektualne

dagmara sobiesiak — Thu, 18 Mar 2010 09:01:27 +0000

Powyższy proces może prowadzić do kryzysu autorytetu rodziców.
Młodzież zaczyna sama rozumieć i interpretować świat wedle swojego uznania, które staje się najwyższą wartością, bez względu na normy czy zasady. Warto by tu dodać, iż często dorośli próbują odizolować dziecko od otoczenia, którego sami się boją, nie bacząc na fakty, lecz intuicyjnie.
W wieku 18 lat kończy się okres dojrzewania i następuje faza młodzieńcza . W latach 60-tych badacz A. Cole wymienił dziewięć dziedzin, w których te zmiany zachodzą:
- dojrzewanie emocjonalne,
- wzrost zainteresowania płcią przeciwną,
- dojrzewanie społeczne,
- ucieczka spod kontroli domu,
- dojrzewanie intelektualne,
- wybór zawodu,
- używanie wolnego czasu,
- filozofia życia,
- identyfikacja samego siebie.
Kończąc charakterystykę okresu dojrzewania, należy wspomnieć o trudnościach wychowawczych. Bowiem nie wszyscy dorastają wedle oczekiwanych norm i zasad. Trudności wychowawcze rozpoczynają się od negacji woli rodziców, od braku uprzejmości wobec nich do aroganckiego zachowania, ślepego uporu opartego na zasadzie przekory. Przyjmowanie przez dziecko pewnego światopoglądu, który nie ukazuje świata w neutralnym świetle, prowadzi do zaburzeń psychiki, a nauczenie młodego człowieka nowych zasad świata musi polegać na całkowitym zanegowaniu i zburzeniu starego światopoglądu. Na początku prowadzi to do osamotnienia dziecka w świecie, które czuje się zagubione. Dlatego też zasady kulturowe powinny być przyjmowane z dużą ostrożnością przez młodzież.
Dorastanie jest tym okresem, w którym ujawniają się wszelkie nieprawidłowości w rozwoju, który ma doprowadzić młodego człowieka od stanu bycia dzieckiem i wprowadzić go w dorosłe życie. Jest to okres przemian, często nieprzewidzianych, ale prawie zawsze prowadzących do całkowitej kontroli nad własnym „ja” i własnym życiem

Odrzucanie lub pomijanie

dagmara sobiesiak — Thu, 18 Mar 2010 08:55:51 +0000

Uczniowie bowiem często wybierają określona szkołę czy kierunek studiów z zależności od tego, co mówią i robią inni.
Odrzucanie lub pomijanie ma różny wpływ na dziecko, w zależności czy jest samotnikiem dobrowolnym czy niedobrowolnym. Najczęstszymi ofiarami odrzucenia lub ignorowania są jednak dzieci nowo zamieszkałe w sąsiedztwie, nie należące do żadnej grupy, upośledzone fizycznie, takie, które nie mogą dotrzymać kroku rówieśnikom, lub dzieci egocentryczne w swoich zainteresowaniach, mające mało do zaoferowania grupie.
Najpoważniejsze zagrożenie dla rozwoju społecznego stanowią uprzedzenia i antyspołeczne zachowanie się dojrzewającego dziecka, doprowadzają one bowiem do złej opinii otoczenia o nim i negatywnego pojęcia własnego „ja”. Odbiegający od przeciętnej przebieg dojrzewania seksualnego jest szczególnie niebezpieczny dla właściwej socjalizacji, ponieważ jego skutki w przystosowaniu psychicznym i społecznym dziecka mają tendencję do utrzymywania się.
Uczestniczenie w życiu społecznym zależy od dojrzałości człowieka. Na tym polu młodzież się dopiero przystosowuje, wpajając sobie odpowiednie normy i wzorce.
W miarę rozwoju uczuć, powstają potrzeby ich realizacji na gruncie wyższym (np. patriotyzm, albo uczucia estetyczne, które wyrażają się w zwiększonej wrażliwości na sztukę albo na piękno). Nastroje emocjonalne mogą podlegać wpływom epoki, w jakiej żyje młody człowiek. Kilkanaście lat temu mentalność młodzieży była inna, niż teraz. Zmiany zależą od takich czynników, jak rozwój mediów, poglądów politycznych, mody, komputeryzacji, itp.
Kiedy następuje przemiana fizyczna i psychiczna dziecka, kształtuje się w nim wola, czyli świadoma działalność. We wczesnym okresie dorastania, pojawia się tzw. przekora czyli krnąbrność i nieposłuszeństwo wobec dorosłych. Dziecko próbuje wtedy dać do zrozumienia, iż to ono ma rację, nawet jeśli jest to dla niego niekorzystne. Zjawisko to trwa przez cały okres dojrzewania i nie ma dokładnej granicy. Dziecko stara się jednak kształtować swoją wolę, tak aby osiągnąć ideał upatrzonej osobowości, czy w dążeniu do np. odporności na ból, poprzez pozbawianie się określonych form przyjemności. Ten proces następuje jednak dopiero u szczytu dojrzewania, czyli w wieku 17/18 lat.