Odrzucanie lub pomijanie
Uczniowie bowiem często wybierają określona szkołę czy kierunek studiów z zależności od tego, co mówią i robią inni.
Odrzucanie lub pomijanie ma różny wpływ na dziecko, w zależności czy jest samotnikiem dobrowolnym czy niedobrowolnym. Najczęstszymi ofiarami odrzucenia lub ignorowania są jednak dzieci nowo zamieszkałe w sąsiedztwie, nie należące do żadnej grupy, upośledzone fizycznie, takie, które nie mogą dotrzymać kroku rówieśnikom, lub dzieci egocentryczne w swoich zainteresowaniach, mające mało do zaoferowania grupie.
Najpoważniejsze zagrożenie dla rozwoju społecznego stanowią uprzedzenia i antyspołeczne zachowanie się dojrzewającego dziecka, doprowadzają one bowiem do złej opinii otoczenia o nim i negatywnego pojęcia własnego „ja”. Odbiegający od przeciętnej przebieg dojrzewania seksualnego jest szczególnie niebezpieczny dla właściwej socjalizacji, ponieważ jego skutki w przystosowaniu psychicznym i społecznym dziecka mają tendencję do utrzymywania się.
Uczestniczenie w życiu społecznym zależy od dojrzałości człowieka. Na tym polu młodzież się dopiero przystosowuje, wpajając sobie odpowiednie normy i wzorce.
W miarę rozwoju uczuć, powstają potrzeby ich realizacji na gruncie wyższym (np. patriotyzm, albo uczucia estetyczne, które wyrażają się w zwiększonej wrażliwości na sztukę albo na piękno). Nastroje emocjonalne mogą podlegać wpływom epoki, w jakiej żyje młody człowiek. Kilkanaście lat temu mentalność młodzieży była inna, niż teraz. Zmiany zależą od takich czynników, jak rozwój mediów, poglądów politycznych, mody, komputeryzacji, itp.
Kiedy następuje przemiana fizyczna i psychiczna dziecka, kształtuje się w nim wola, czyli świadoma działalność. We wczesnym okresie dorastania, pojawia się tzw. przekora czyli krnąbrność i nieposłuszeństwo wobec dorosłych. Dziecko próbuje wtedy dać do zrozumienia, iż to ono ma rację, nawet jeśli jest to dla niego niekorzystne. Zjawisko to trwa przez cały okres dojrzewania i nie ma dokładnej granicy. Dziecko stara się jednak kształtować swoją wolę, tak aby osiągnąć ideał upatrzonej osobowości, czy w dążeniu do np. odporności na ból, poprzez pozbawianie się określonych form przyjemności. Ten proces następuje jednak dopiero u szczytu dojrzewania, czyli w wieku 17/18 lat.