dojrzewanie intelektualne
Powyższy proces może prowadzić do kryzysu autorytetu rodziców.
Młodzież zaczyna sama rozumieć i interpretować świat wedle swojego uznania, które staje się najwyższą wartością, bez względu na normy czy zasady. Warto by tu dodać, iż często dorośli próbują odizolować dziecko od otoczenia, którego sami się boją, nie bacząc na fakty, lecz intuicyjnie.
W wieku 18 lat kończy się okres dojrzewania i następuje faza młodzieńcza . W latach 60-tych badacz A. Cole wymienił dziewięć dziedzin, w których te zmiany zachodzą:
- dojrzewanie emocjonalne,
- wzrost zainteresowania płcią przeciwną,
- dojrzewanie społeczne,
- ucieczka spod kontroli domu,
- dojrzewanie intelektualne,
- wybór zawodu,
- używanie wolnego czasu,
- filozofia życia,
- identyfikacja samego siebie.
Kończąc charakterystykę okresu dojrzewania, należy wspomnieć o trudnościach wychowawczych. Bowiem nie wszyscy dorastają wedle oczekiwanych norm i zasad. Trudności wychowawcze rozpoczynają się od negacji woli rodziców, od braku uprzejmości wobec nich do aroganckiego zachowania, ślepego uporu opartego na zasadzie przekory. Przyjmowanie przez dziecko pewnego światopoglądu, który nie ukazuje świata w neutralnym świetle, prowadzi do zaburzeń psychiki, a nauczenie młodego człowieka nowych zasad świata musi polegać na całkowitym zanegowaniu i zburzeniu starego światopoglądu. Na początku prowadzi to do osamotnienia dziecka w świecie, które czuje się zagubione. Dlatego też zasady kulturowe powinny być przyjmowane z dużą ostrożnością przez młodzież.
Dorastanie jest tym okresem, w którym ujawniają się wszelkie nieprawidłowości w rozwoju, który ma doprowadzić młodego człowieka od stanu bycia dzieckiem i wprowadzić go w dorosłe życie. Jest to okres przemian, często nieprzewidzianych, ale prawie zawsze prowadzących do całkowitej kontroli nad własnym „ja” i własnym życiem